DŁUGOPOLE DOLNE - uchodzi za jedną z najstarszych wsi w południowej części Ziemi Kłodzkiej. Rozwinęła się
ona w formie łańcuchówki nad Nysą Kł. u wylotu Piekielnej Doliny, rozcinającej tu krawędź Gór Bystrzyckich. Być może powstała już w XIII w., skoro w 1338 r. wspomniano ją jako zaopatrującą pobliską Bystrzycę Kł. w siano. Jak można sądzić z napisu w zamku gorzanowskim - Lancouiz, pierwotna nazwa brzmiała prawdopodobnie Łąkowice lub Łęgowice (z racji nadrzecznego położenia na łąkach lub łęgach). W 1939 r. miała ona 1034 mieszkańców. Obecnie, zachowując rolniczy charakter, stanowi zaplecze dla pracowników Bystrzycy Kł. i Długopola-Zdr.
Mimo wieku, we wsi znajduje się tylko jeden obiekt warty obejrzenia. Jest to częściowo otoczony kamiennym murkiem kościół św. Jana z lat 1793-94, mimo przebudowy w 2 poł. XIX w. zachowujący jeszcze formę późnobarokową, ale dość przysadzistą. Salowe wnętrze przykryte zostało płaskim stropem i nakryte dwuspadowym dachem. Wysoka kamienna wieża, wystająca przed fronton, wyróżnia się szpiczastym hełmem. Prezbiterium zamknięto trójbocznie.
Wyposażenie jest dość skromne, na ogół neogotyckie, z ładną piaskowcową chrzcielnicą. Klasycyzujący ołtarz główny z początku XIX w. posiada w centrum nastawy obraz patrona, flankowany postaciami świętych w bocznych niszach. Skromna ambona (po prawej) tegoż typu. Ponadto wyróżniają się dwie barokowe rzeźby znanego Karola Sebastiana Flackera z lat dwudziestych - trzydziestych XVIII w., przedstawiające nieznanego świętego i św. Jana Ewangelistę (wtórnie tu przeniesiona) oraz św. Józefa z 1794 r. Na przykościelnym
cmentarzu znajduje się masowy grób chłopów, powstańców, zmasakrowanych w bitwie pod Bystrzycą Kł. w 1622 r. Sporo chałup we wsi pochodzi z XVIII/XIX w. |
O mieście
