DŁUGOPOLE ZDRÓJ - to wieś uzdrowiskowa, położona u wschodnich stóp Gór Bystrzyckich, w zacisznej głębokiej erozyjnej dolinie Nysy Kł.
Tutejszy nieduży zespół uzdrowiskowy wchodzi w skład PPU Lądek-Długopole i obejmuje 4 szpitale uzdrowiskowe o około 360 miejscach, zakład przyrodoleczniczy i ośrodek rehabilitacyjny. W rozległym pawilonie, pełniącym funkcję domu zdrojowego, mieszczą się placówki kulturalne, uzdrowiska i kawiarnia. Obok dom kultury z kino-teatrem. Domy wypoczynkowo-sanatoryjne FWP (7 pawilonów) dysponuje około 200 miejscami. Jest tu też kilka mniejszych obiektów
zakładowych.
Podstawą działalności uzdrowiska są przyjemne w smaku wody mineralne trzech źródeł o słabej wydajności: Emilii z 12 dm3/min,
Kazimierza z 5,5 dm3/min i Renaty z 18 dm3/min, o temperaturze 9,3-10° i ujętych w starej sztolni. Obok użycia ich do leczniczych kąpieli, znajdują zastosowanie ponadto jako woda stołowa „Długopolanka". W terapii korzysta się też ze źródła w Szczawinie koło Starej Łomnicy. Tutejsze wody mineralne wypływają z głębokich spękań w piaskowcu kredowym, wyścielającym dno Rowu Górnej Nysy. W ich zmineralizowaniu największą rolę odgrywają związki żelaza i CO2. Są to więc szczawy żelaziste o znikomej radoczynności.
Leczy się tu przede wszystkim choroby wątroby i układu sercowo-naczyniowego, także pokarmowego oraz stany ogólnego wyczerpania fizycznego i nerwowego. Przeciwskazaniami są gruźlica, niektóre choroby układu oddechowego i wątroby oraz niewydolność krążenia.
Uzdrowisko rozwinęło się przy znacznie starszej wsi Długopole Dolne. Od 1563 r. do wojny trzydziestoletniej wrocławianie
wydobywali na miejscu dzisiejszego uzdrowiska ałun. Podczas zawału jednej ze sztolni w 1563 r. trysnęło źródło mineralne, ujęte wszakże dopiero w 1798 r. Zaczęto je eksploatować w 1802 r. Po kupieniu zdroju przez Bystrzycę Kł. w 1817 r. stanął pierwszy dom zdrojowy z 18 łazienkami. Wykorzystanie wód wzmogło się po przeprowadzeniu badań przez dr. Oehmba i przejęciu miejscowości w 1839 r. przez dra Juliusza Hankę z Wrocławia. Dysponowała już wtedy od 1819 r. drewnianym pawilonem nad źródłem w stylu klasycznej świątyni. Znaczenie uzdrowiska wzrosło po zlokalizowaniu obok tunelu stacji kolejowej w 1882 r. Tu też, między Długopolem Dolnym a Górnym zaczęło rozwijać się Długopole-Zdr. Nie stało się jednak ono tak popularne, jak inne na Ziemi Kłodzkiej i należy do najmniejszych w tym regionie. Po wojnie działalność lecznicza została wznowiona już w 1946 r., a uległa intensyfikacji po 1956 r. w związku z podjęciem specjalizacji w zakresie leczenia i rekonwalescencji po żółtaczce. Wtedy też zostało przekształcone w całoroczne. Ostatnio kurowało się tu 200 osób rocznie. Na przeszkodzie do większego rozwoju stoi brak
wody pitnej i zaniedbanie infrastruktury, choć uporządkowano park i otoczenie. Duże zagrożenie dla egzystencji zdroju przyniosły zmiany gospodarcze od 1989 r. Niewątpliwą ozdobą miejscowości jest otaczający ją las, z którego części utworzono park z wieloma ładnymi drzewami rodzimej flory. Znajdujące się tu najstarsze obiekty (zakład przyrodoleczniczy, dom zdrojowy) pochodzą z początku XIX w. i nie przedstawiają większych wartości artystyczno-zabytkowych. Na skraju lasu, przy dróżce do stacji kol. wznosi się poewangelicki, nieduży kościół z 1893 r. o konstrukcji kamienno-ceglanej. W latach 1988-89 adaptowano go na dom mieszkalny. |
O mieście
