MOSTOWICE - jako długa, zanikająca od dłuższego czasu łańcuchówka, rozwinęła się malowniczo nad Dziką Orlicą i zachodnim podnóżu Gór Bystrzyckich. Powstała jako strażnica w 1596 r. w celu powstrzymywania panów czeskich, którzy zapuszczali się zbyt często na łowy w lasy hrabstwa kłodzkiego. Od 1684 r. wieś przeszła w ręce prywatne, a w końcu XVIII w. była największą osadą w tej dolinie, rozwijającą się w ścisłym związku z sąsiednim Kunstatem (Czechy). W 1840 r. znalazła się w posiadaniu królewny Marianny. Wkrótce potem powstał tartak, browar w dawnej kuźnicy należący do Biała, płuczka kamieni ozdobnych i szlachetnych, mała wytwórnia zapałek i fryszarka, przetapiająca rudę ze Strachocina koło Stronia Śląskiego (!) na 1422 cetnary żelaza, dwa młyny i urząd celny. Pod koniec XIX w. zaznaczył się napływ turystów i letników, stąd w 1910 r. wieś liczyła 598 mieszkańców, obecnie poniżej 30. W XIX / XX w. czynna też była tu jedyna w Prusach szlifiernia sztucznych kamieni.
Jedynym, poza kilkoma chałupami o wyraźnie czeskich wpływach, zabytkiem jest skromny, późnobarokowy kościół pw. Narodzenia NMP, wzniesiony w 1782 r. z rozkazu Fryderyka II, który zmniejszył z tego powodu okolicznym mieszkańcom podatki. Otacza go niski murek. Jest to budowla jednonawowa, nakryta blaszanym dachem (poprzednio gontowym) dwuspadowym z wieżą (1790) o cebulastym hełmie. Wnętrze nakrywa płaski drewniany strop. W skromnym ołtarzu głównym znajduje się duży tytułowy obraz z końca XVIII w. Z lewej strony podłucza stoi ołtarz Serca Pana Jezusa z końca XVIII w. z postacią Jezusa w dość ozdobnym obramieniu, z prawej - skromna ambona z tegoż czasu. Wyróżniają się też duże obrazy Drogi Krzyżowej z początku XIX w. Przy kościele ustawiono piaskowcową figurę św. Jana Nepomucena z końca XVIII w. |
O mieście
