PŁAWNICA
- jest dużą wsią, zawożoną w XIV w. jako lenno rycerskie nad Pławną, u podnóża Wysoczyzny Idzikowskiej, w północno-wschodniej części Rowu Górnej Nysy. Została wymieniona po raz pierwszy w 1346 r. Jej posiadaczem w 1478 r. był Henryk Zischwitz z Wilkanowa, w którego rodzinie pozostawała przez sto lat. Potem w 1599 r. Fryderyk von Moschen, w 1620 r. Hans Grunauer, który utracił większą część dóbr za udział w rebelii czeskiej. W lipcu 1622 r. stacjonowali tu lisowczycy. Od 1635 r. w kluczu międzyleskim. W 1691 r. wieś zakupiła wdowa po feldmarszałku Jerzym hr. Wallisie. W jej rodzinie pozostawała do 2 pół. XVIII w. Pod Pławnicą w 1745 r. pruski gen. von Lehwald wygrał dużą potyczkę z gen. hr. Wallisem, który tracąc 800 zabitych i wiele dział wycofał się do Czech. W końcu XVIII w. dobra należały już do znanego ks. Fryderyka Wilhelma brunświcko-oleśnickiego, m.in. organizatora tzw. Czarnego Legionu podczas wojen napoleońskich. Książę często tu przebywał. Zginął od kuli w bitwie pod Quatrebras w 1815 r. W tym czasie większość gospodarzy posiadała wolność dzięki wykupieniu się z majątku w 1799 r. (bez zamku, ogrodu i pięknej dąbrowy). Mając dość częstych zmian właścicieli, a będąc zamożną, reszta ludności wsi w 1833 r. wykupiła się z dominium. Było tu wielu rzemieślników. Po 1945 r. nadal dobrze utrzymana, typowo rolnicza.
Barokowy pałac z l poł. XVIII w. to budowla dwutraktowa, dwukondygnacyjna, nakryta łamanym dachem. Fasady są skromne, bez ozdób. |
O mieście
