STRONA GŁÓWNA    FORUM    KSIĘGA GOŚCI    KONTAKT    LINKI    POGODA 

  O mieście
  Położenie
  Historia
  Zabytki
  Plan miasta
  Ciekawostki
  Znani mieszkańcy
  Bystrzyckie legendy
  Galeria
  Bystrzyca dziś
  Bystrzyca wczoraj
  Bystrzyca nocą
  Powódź 1997
  Turystyka
  Noclegi
  Gastronomia
  Miejscowości
  Kultura
  MGOK
  Biblioteka Publiczna
  Szkoła Muzyczna
  Muzeum Filumenistyczne
  Izba Pamięci Rolnictwa
  Komunikacja
  PKS
  PKP
  Warto zobaczyć
  Śnieżnik
  Maria Śnieżna
  Wodospad Wilczki
  Ogród Bajek
  Autostrada Sudecka
  Pasterskie Skały
  Fort Wilhelma
  Pałac w Gorzanowie
  O serwisie
  Ogólnie
  Podziękowania
  Współpraca
  Nasze bannery
  Statystyki

 
 
 
 
 Miejscowości naszej gminy
 
Długopole Dolne Mostowice Stara Bystrzyca
Długopole Zdrój Nowa Bystrzyca Stara Łomnica
Gorzanów Nowa Łomnica Starkówek
Huta Nowy Waliszów Stary Waliszów
Idzików Paszków Szczawina
Kamienna Piotrowice Szklarka
Lasówka Pławnica Topolice
Marcinków Poniatów Wilkanów
Marianówka Ponikwa Wójtowice
Mielnik Poręba Wyszki
Międzygórze Rudawa Zabłocie
Młoty Spalona Zalesie
 
RUDAWA - zawsze zaliczała się do małych wsi. Powstała ona w przewężeniu doliny Dzikiej Orlicy i została wymieniona w 1574 r. jako Stollenseifen (Sztolne Płuczki). Założono ją w XVI w. w wyniku sporu granicznego, gdy panowie czescy wtargnęli na kłodzki brzeg, lokując na nim osadę. Początkowo ludność trudniła się dobywaniem piasku kruszcowego dla fryszarki żelaza (stąd nazwa). Na skutek wojny trzydziestoletniej działalność ta została przerwana, a produkcję wznowiono dopiero w 1828 r. staraniem Magnisów, lecz już w 1839 r. ze względu na niski procent żelaza w rudzie i wysokie ceny drewna zaniechano wytopu. Szczytowo sięgał on 210 cetnarów żeliwa. Od 1840 r. część wsi należała do królewny Marianny. Było tu wówczas 17 warsztatów tkackich. W 1880 r. odnotowano 655 mieszkańców, w 1939 - 419, obecnie jest ich poniżej 100. Od początku lat sześćdziesiątych Rudawa zanika, choć w następnej dekadzie uruchomiono tu dwa ośrodki wypoczynkowe. 
Barokowy kościół o zwartej bryle powstał w 1769 r., zastępując drewnianą kaplicę z 1631 r. Po dewastacji po 1945 r. został odbudowany na początku lat osiemdziesiątych. Jednonawowy, kryty jest dachem dwuspadowym, podczas gdy wieża - jednoprześwitowym hełmem (1803). Wejście prowadzi przez kruchtę. Wnętrze oświetlają dwa rzędy niedużych okien. Jest ona przykryta płaskim stropem i posiada półkolisto zakończone prezbiterium o sklepieniu krzyżowo-żebrowym z lunetami. Skromne wyposażenie pochodzi z czasu ostatniego remontu. W 2003 r. kościół został odbudowany staraniem Caritas Archidiecezji Wrocławskiej z funduszy abp. Henryka Kardynała Gulbinowicza.
Powyżej wsi wznosi się tzw. kaplica Brodatego Pełza (na wschód od kościoła) ze stacjami Drogi Krzyżowej, odbudowana w 1878 r. przez Wilhelma Pełza (stąd nazwa) z Poręby. U ujścia Głożyny powstała w połowie XIX w. kolonia Głoźyna (Schaargraben), mająca w najlepszym dla siebie okresie 22 gospodarstwa. Po 1960 r. całkowicie wyludniła się, zaś grunty ulegają samorzutnemu zalesieniu. Przy drodze zachowała się klasycystyczna grupa Ukrzyżowania z początku XIX w.
 
 
 
 
 

Copyright © by 2002 - 2007 Tomasz Dereń